Skip to content
  • Home
  • PetrArtisT
  • Gallery
    • Paintings Slideshow
    • Paintings overview
    • Portrait slideshow
    • Portrait overview
  • Contact
  • EN
    • NL
  • Home
  • PetrArtisT
  • Gallery
    • Paintings Slideshow
    • Paintings overview
    • Portrait slideshow
    • Portrait overview
  • Contact
  • EN
    • NL

Een speels en dromerig portret van een vrouw met zachtgroene huid en kort, paars haar en een dieproze jurk en hoedje. De blik is levendig en licht onderzoekend, terwijl een zonnebril losjes tegen de lippen wordt gehouden, alsof een gedachte net is blijven hangen. De kleuren vloeien in elkaar over, paars, groen en roze, en geven het geheel een bijna magische sfeer. Op de achtergrond vervagen subtiele stadsvormen, als stille verhalen die onder de oppervlakte meereizen. Het beeld voelt licht en nieuwsgierig, een moment tussen zien en begrijpen. Een schilderij over wie we zijn wanneer we gezien worden, en wat er overblijft wanneer we ons niet meer verschuilen. Een krachtig en stil portret van een vrouw met een doordringende, bijna onbewogen blik. Het gezicht is opgebouwd uit rijke, vloeiende kleuren, rood, geel, blauw en violet, alsof innerlijke gevoelens zich zonder woorden tonen. De strohoed, versierd met een bloem, rust als een zachte kroon, terwijl de gelaagde ketting een gevoel van gewicht en aanwezigheid toevoegt. De achtergrond vervaagt in lichte, bijna vergeten stadsstructuren. Het geheel voelt als een moment van een onuitgesproken gedachte, helder aanwezig, maar net buiten bereik van woorden. Een schilderij over dat ene moment waarin een gedachte blijft hangen, nog onuitgesproken, maar voelbaar in alles. Een indringend portret van een vrouw met een koele, bedachtzame blik, gehuld in diepe tinten paars en blauw. De baret rust scheef op het hoofd, terwijl een sigaret losjes tussen de vingers wordt gehouden, een moment van stilte, alsof gedachten langzaam vorm krijgen. Het gezicht draagt zachte overgangen van kleur, als innerlijke lagen die zich niet volledig prijsgeven. Op de achtergrond vervagen architectuur en een vogel tot schaduwachtige tekens, als echo’s van vrijheid en afstand. Het geheel ademt een stille kracht: iemand die meer ziet dan wordt gezien. Een schilderij over zien wat niet direct getoond wordt, over de stilte achter de blik, en alles wat daarin verborgen blijft. Een dromerig portret van een vrouw met vurig rood haar en heldere, bijna doorzichtige blauwe ogen die de kijker stil aankijken. Het gezicht gloeit in een spel van kleuren, groen, goud, roze en blauw, alsof het licht zelf eroverheen danst. Op het hoofd rust een speelse diep donkerblauwe hoed, licht golvend als lagen van gedachten. De hoge kraag omsluit de hals als een zachte schaduw. Daarachter vervaagt een stille, pastelachtige wereld met vervagende stadsstructuren tot een stille aanwezigheid. Het geheel voelt als een blik die blijft, lang nadat het moment voorbij is. Een schilderij over dat ene ogenblik dat zich vastzet, een blik die niet verdwijnt, maar blijft resoneren, lang nadat je hem hebt ontmoet Een dromerig portret van een vrouw met een zachte, peinzende blik, omlijst door een rode hoed met strik en diepblauwe lokken. Het gezicht gloeit in een rijk spel van kleuren, groen, goud, roze en blauw, alsof licht en herinnering zich samen hebben vastgezet. De hand rust licht tegen de wang, een gebaar van verstilling en overweging. Op de achtergrond vervagen contouren van een stad tot zachte echo’s, als flarden van iets dat ooit dichtbij was. Het geheel voelt als een moment tussen heden en verleden, een stille ontmoeting met wat blijft nagalmen. Een schilderij over wat blijft hangen, over de sporen van vroeger die zich stil in het heden nestelen, zichtbaar in een blik, in een houding, in een enkel gebaar. Een verstild portret van een vrouw gehuld in een diepe, kleurrijke cape, met een zachte maar alerte blik die naar de verte reikt. Het gezicht gloeit in warme en koele tinten, als een innerlijk licht dat door lagen van tijd heen schijnt. De hand ondersteunt het hoofd, terwijl de andere iets fragiels vasthoudt, een klein, blauw object als een bewaarde herinnering. Op de achtergrond vervagen architecturale vormen tot stille sporen van een andere wereld. Het geheel voelt als een voorbijganger uit een andere tijd, even zichtbaar, dan weer verdwenen. Een schilderij over een voorbijganger in de tijd, iemand die even verschijnt, iets meedraagt, en weer verdwijnt, maar een gevoel achterlaat dat niet helemaal loslaat. Een verstild, gelaagd portret van een vrouw die lijkt op te rijzen uit herinnering en stadsgeluiden. Het gezicht, getekend in zachte maar rijke kleuren, smaragd, oker, wijnrood, draagt een kalme, bijna tijdloze blik. Heldere ogen kijken door lagen heen, alsof ze verhalen bewaren die nooit zijn uitgesproken. Rond het hoofd vormt zich een soort aura van een hoed met vervaagde architectuur: straten, gevels en torens, ze lossen op in het doek als echo’s van een vergeten stad. De huid zelf lijkt opgebouwd uit fragmenten van kaarten, drukwerk en muren, een lichaam dat herinneringen draagt. Een lichte hoed en sierlijke oorbellen vangen het licht als kleine ankers in dit dromerige geheel. Alles ademt een stille melancholie, alsof verleden en heden hier zacht in elkaar overvloeien. Een schilderij over wat achterblijft wanneer iets verdwijnt , over hoe plaatsen en ervaringen zich nestelen in een mens, en daar blijven bestaan, lang nadat de wereld zelf veranderd is. Een dromerig portret van een vrouw onder een brede, groene hoed die haar blik deels verbergt. Eén oog blijft zichtbaar, helder, scherp en vol stille aandacht, terwijl de rest van haar gezicht zacht oplicht in lagen van warme en koele kleuren. Haar lippen gloeien in rood, haar huid draagt sporen van textuur en tijd. In de achtergrond lossen vormen van een stad op, alsof herinneringen langzaam vervagen. De blauwe stof op haar schouder voegt een zachte beweging toe, als een fluistering in beeld. Het geheel ademt een gevoel van mysterie: een aanwezigheid die zich niet volledig prijsgeeft, maar juist daardoor blijft intrigeren. Een schilderij over kiezen wat je laat zien, over de ruimte tussen zichtbaar zijn en jezelf bewaren, en de kracht die juist in dat verborgen deel ligt. Een gelaagd portret van een vrouw met een kalme, indringende blik, gehuld in een brede blauwe hoed die haar gezicht omlijst als een stille horizon. Haar huid draagt koele tinten van blauw en groen, doorsneden met warme accenten, alsof tijd en emotie zich in kleur hebben vastgezet. De rode lokken onder de hoed en haar zacht gekleurde lippen brengen een subtiele warmte in het geheel. Haar hand rust licht, bijna zwevend, met een kleine ring als een fragiel detail, een teken van leven te midden van verstilling. De achtergrond bestaat uit vervaagde stadsbeelden en structuren die in elkaar overlopen, als herinneringen die door de tijd zijn verweven. Het schilderij voelt als een ontmoeting tussen heden en verleden, waarin de figuur zowel aanwezig als tijdloos lijkt. Een schilderij over wat tijd achterlaat in een mens, niet als last, maar als aanwezigheid. Een gezicht dat niet alleen kijkt, maar ook draagt wat het heeft gezien. Een warm gelaagd portret van een vrouw met rood haar dat lijkt te ademen tussen verleden en droom. Onder de lichte hoed rust een blik die niet helemaal hier is, zacht, zoekend, alsof ze luistert naar iets dat alleen zij nog hoort. Haar huid draagt sporen van straten en gevels, herinneringen die zich hebben genesteld in kleur en textuur. De gouden oorbellen vangen het licht als kleine zonnen, terwijl de achtergrond vervaagt in fragmenten van een stad alles om haar heen langzaam vervaagt. Ze blijft, stil, aanwezig op de grens van wat gedacht wordt en wat nooit is uitgesproken. Een schilderij over die tussenruimte waarin we ons vaak bevinden, niet helemaal in het nu, niet helemaal weg, waar denken langzaam overgaat in dromen. Een verstild portret van een vrouw met een bedachtzame, bijna raadselachtige blik, het gezicht opgebouwd uit zachte schakeringen van groen, rood en oker. De hand rust licht tegen de kin, een gebaar van overweging en innerlijke rust. De rood met groene hoed, met diepe blauwe en groene tonen, draagt sporen van architectuur en ruimte, alsof een stad zich in de stof heeft genesteld. Op de achtergrond vervagen bogen en gevels tot stille echo’s van een andere tijd. Alles samen ademt een ingetogen elegantie, een moment tussen denken en zijn. Een schilderij over ingetogen kracht, over de elegantie die ontstaat wanneer iemand niets hoeft toe te voegen om aanwezig te zijn. Een dromerig portret van een vrouw met kort rood haar en heldere, zoekende ogen, die een oude telefoon tegen haar oor houdt. Haar blik is zacht en naar binnen gekeerd, alsof ze luistert naar iets dat niet meer zichtbaar is. Haar huid en haar lichaam zijn verweven met beelden van straten, bruggen en gevels, een stad die door haar heen stroomt als herinnering. In de koele blauwe achtergrond en warme aardetinten ontstaat een stille spanning tussen verleden en heden. Het geheel voelt als een moment van luisteren naar wat is geweest, een fluistering uit een andere tijd. Een schilderij over luisteren naar wat voorbij is, over hoe het verleden niet stil blijft, maar zacht blijft spreken, zolang je bereid bent te luisteren.

© 2026 | Petra Veldkamp-Janssen

PetrArtisT

The exclusive copyright in all displayed works is held by the respective artist. Any copying, distribution, publication, reproduction, or use of images of these works is strictly prohibited without the express prior written consent of the rights holder.