Klik op boekje voor beschrijving
Klik op afbeelding voor vergroting
Dream scenes
A space that seems to tilt under the weight of time, where walls crack and doors open without a clear direction. The yellow of the walls and the blue of the lines both clash and flow together, like memories crossing through one another.
In het midden staat een rode stoel, stil en alleen, als een anker in een wereld die verschuift. Ramen en deuren staan open, maar leiden nergens eenduidig naartoe, alleen naar meer lagen, meer echo’s van wat was.
Over het geheel liggen flarden tekst en papier verweven in het beeld, alsof verhalen zich hebben vastgezet in het oppervlak zelf. Alles ademt een lichte onrust, een fragiele balans tussen structuur en verval, een plek waar de werkelijkheid begint te verschuiven en herinnering het overneemt.
Een schilderij over de fragiliteit van herinnering, over hoe plaatsen blijven bestaan, maar langzaam veranderen in iets wat je alleen nog kunt voelen, niet meer volledig kunt zien.
De kamer van de stilte
Een lichte kamer waarin kleur en stilte elkaar ontmoeten. Grote ramen openen zich naar een vervaagde buitenwereld, waar huizen als herinneringen door het glas heen schemeren. Gele gordijnen hangen zwaar en zacht, alsof ze het licht proberen vast te houden.
In de ruimte staat een rode bank en twee fauteuils, warm en aanwezig, als eilanden van comfort in een verder dromerig geheel. De vloer en muren dragen sporen van andere tijden, lagen die zich niet helemaal laten uitwissen.
Alles voelt open en toch ingehouden, een plek waar het buiten naar binnen lekt, en waar het alledaagse langzaam oplost in iets dat meer lijkt op een herinnering dan op een moment.
Een schilderij over stilte die niet leeg is, maar gevuld met wat is geweest, met wat niet meer wordt uitgesproken, en met alles wat nog voelbaar aanwezig blijft in een ruimte die wacht.
Venster naar de ziel
Een lege kamer waar het licht aarzelend binnenvalt door ramen die meer herinneren dan tonen. De muren, geschilferd en gescheurd, dragen sporen van wat ooit stevig en helder was.
Een blauwe deur staat halfopen, alsof ze uitnodigt en tegelijk iets achterhoudt, een doorgang naar een wereld die vaag en verschoven lijkt. Buiten en binnen vloeien in elkaar over in zachte, vervagende lagen.
In de ruimte staat slechts een rode tafel en stoel, klein maar fel aanwezig, als een laatste teken van leven in een verder verlaten omgeving. Op de vloer weerspiegelen zich fragmenten van huizen, alsof de buitenwereld hier langzaam is binnengedrongen.
Alles ademt stilte en overgang, een plek waar iets net is verdwenen, en waar de ruimte zelf nog probeert te begrijpen wat er achterbleef.
Een schilderij over de ruimte tussen vertrekken en blijven, over een moment dat nog niet besloten is, waarin alles open ligt, maar niets zeker is.
De stilte van de laatste toon
Een stille kamer waarin muziek nog lijkt na te trillen in de lucht. Een vleugel staat zwijgend bij het raam, zijn toetsen verborgen in schaduw, alsof het geluid zich heeft teruggetrokken maar niet verdwenen is.
Roze gordijnen vallen zwaar langs het licht en laten een vervaagde wereld van buiten door, waar huizen als herinneringen door het glas heen schemeren. Een enkele stoel staat erbij, licht en leeg, als wachtend op iemand die ooit zat, luisterde, bleef.
De deuren staan open naar een andere ruimte, waar kleuren zachter worden en vormen oplossen. Alles ademt een zachte melancholie, een plek waar muziek, tijd en herinnering samenvallen in een stilte die nog vol betekenis is.
Een schilderij over wat achterblijft na het moment zelf, over hoe een klank, een aanwezigheid, een handeling nog lang voelbaar kan zijn, zelfs wanneer alles al stil is geworden.
De stilte na het verhaal
Een verlaten kamer waarin de tijd zichtbaar afbladdert van de muren. Scheuren kruipen langs het pleisterwerk als stille sporen van verval, terwijl een oude kachel zwijgend in de hoek staat, een bron van warmte die zijn functie heeft verloren.
Op de vloer liggen omgevallen theepotten en kopjes, als resten van een gesprek dat abrupt is afgebroken. Een paarse fauteuil staat er nog, zacht en uitnodigend, maar zonder aanwezigheid om haar te vullen.
Door openstaande ramen dringt een vervaagde buitenwereld binnen, alsof herinneringen zich mengen met het licht. Alles in deze ruimte ademt een zachte ontwrichting, een plek waar het alledaagse is stilgevallen en alleen de echo’s zijn gebleven.
Een schilderij over de stilte die volgt op aanwezigheid, een plek die blijft spreken, zelfs wanneer niemand er nog is om te luisteren.
Niet afgemaakt verhaal
Een verstilde, dromerige ruimte waarin werkelijkheid en herinnering in elkaar overvloeien. Bleekgeel en zacht paars ademen door de kamer als vervagend licht. Een trap slingert omhoog langs fragiele balustrades, terwijl deuren halfopen lijken naar andere, onbestemde plekken. Op de achtergrond tekent zich een gezicht af van een vrouw dat uit het niets lijkt op te doemen. Vormen lossen op in elkaar, een zwevende stoel, flarden stof die als gedachten door de lucht hangen, en vage echo’s van architectuur die zich niet helemaal laten vastgrijpen.
Alles lijkt tegelijk aanwezig en verdwenen, als een herinnering die net buiten bereik blijft.
Een schilderij over het onvoltooide, over verhalen en levens die geen duidelijke afronding kennen, maar blijven bestaan in een open, zoekende vorm.
Timetravelers
Een zachte, verhalende ruimte waarin tijd lijkt te druppelen langs verweerde muren in tinten van groen en blauw. Terwijl in de achtergrond vage, bijna opgeloste, huizen en gevels opdoemen, als echo’s van een stad die langzaam vervaagd. Een halfopen deur nodigt uit naar een andere kamer, waar flarden van een gezicht van een vrouw als herinnering in het hout blijven hangen. Een rood stoeltje wacht stil, terwijl bovenin de lucht een koffer zijn geheimen prijs geeft van de reis die het heeft gemaakt, als losgeraakte fragmenten van een leven.
Aan de zijkant rust een oude theepot, zwaar en zwijgend, alsof hij talloze gesprekken heeft bewaard. De trap stijgt voorzichtig omhoog, zonder haast, zonder bestemming. Alles in de ruimte ademt een stille melancholie, een plek waar verhalen niet verdwijnen, maar zachtjes blijven rondzweven.
Een schilderij over tijd die zich niet laat ordenen, over herinneringen en momenten die blijven rondzwerven, los van begin of einde, als reizigers zonder vaste bestemming.
Silent dialogues
Een stille kamer waarin verleden en heden zacht in elkaar overvloeien. Aan de muur hangen verlaten kledingstukken, een roze jurk en een paarse jas, alsof ze nog de vorm van hun drager herinneren. Een open deur leidt naar een andere ruimte, vaag en ongrijpbaar, als een herinnering die net niet scherp wil worden.
Op de achtergrond tekent zich een gezicht af van een vrouw in verweerde lagen verf, broos en breekbaar, alsof het langzaam uit de muur zelf tevoorschijn komt. Daarachter, bijna opgelost in het oppervlak, verschijnen vervaagde huizen, fragiele contouren van gevels en ramen als echo’s van een buitenwereld die ooit helder was maar nu slechts als een fluistering aanwezig blijft. Voorgrond en achtergrond fluisteren door elkaar heen: een stoel met neergelegde kleren, een lichaam dat er niet meer is, slechts gesuggereerd.
Alles draagt een zachte weemoed, een plek waar tijd is blijven hangen, waar afwezigheid tastbaar wordt en herinneringen zich vastzetten in stof en stilte.
Een schilderij over wat niet wordt uitgesproken, over de stille dialogen die zich afspelen in onszelf, in ruimtes, in de afwezigheid van anderen, en die toch voelbaar blijven.
Silent witnesses
Een kamer waar stilte zich vastzet in afbladderende muren en scheve lijnen. Een leeg jasje hangt als een vergeten aanwezigheid zwaar van herinnering. Daarachter tekent zich een gezicht af van een man, doorleefd, broos, dat uit het niets lijkt op te doemen, alsof de ruimte zelf begint te kijken. Door de verweerde vlakken heen verschijnen in de achtergrond vage huizen, lichte contouren van gevels en ramen die als herinneringen door de muur heen sijpelen, een buitenwereld die niet langer vast te grijpen is maar zich nog zacht laat vermoeden.
Een hand reikt aarzelend naar voren, half gevormd, als een gedachte die nog geen woorden heeft gevonden. Een ijzeren bed frame, trappen en ramen verschuiven in een fragiele werkelijkheid.
Alles ademt een stille spanning, een plek waar iets is achtergelaten, waar iemand net is verdwenen en waar de muren nog fluisteren wat niet meer gezegd kan worden, ook daar in die half vervaagde huizen die blijven nazinderen in het beeld.
Een schilderij over wat achterblijft wanneer niemand meer kijkt, over de sporen van leven die zich vastzetten in een ruimte en daar blijven, als stille getuigen van wat ooit was.
Cherished memories
Een kamer doordrenkt van stilte, waar paarse muren fluisteren en het licht aarzelend door een gebroken raam valt. Een rode jurk hangt zwaar en leeg, alsof ze nog de warmte van een verdwenen lichaam draagt. Op de vloer ligt een verloren hoed, klein en eenzaam, als een achtergelaten gedachte.
Uit de muur tekent zich het gezicht af van een vrouw en een man, vaag en breekbaar, half opgelost in de tijd, een blik die blijft hangen tussen zien en verdwijnen. Daarachter verschijnen, haast onmerkbaar, vervaagde huizen en bleke gevels en ramen die door de lagen verf heen schemeren, als herinneringen aan een buitenwereld die langzaam is opgelost maar zich niet volledig laat vergeten. In de hoek rusten boeken, gestapeld als herinneringen, terwijl een stoel en een achtergebleven schoen fragmenten van een ander moment vasthouden.
Alles lijkt te wachten, zonder haast, zonder antwoord, een ruimte waar afwezigheid voelbaar wordt en waar het verleden zich zachtjes blijft herhalen in stof, kleur en stilte.
Een schilderij over wat we achterlaten zonder het te beseffen, over hoe een plek gevuld kan blijven met wie we waren, lang nadat we er niet meer zijn.
A view into the past
Een verweerde gang waar de tijd in lagen van verf en barsten blijft hangen. Aan een kapstok rusten jassen in stilte, alsof ze wachten op iemand die niet meer terugkomt. Daaronder staat een rode fiets, licht scheef, als een stilstaand moment dat ooit in beweging was.
Uit de muur kijkt een gezicht van een man, half verborgen, half aanwezig, een blik die alles heeft gezien en toch niets prijsgeeft. Door de verweerde oppervlakken heen verschijnen vage huizen die zich als schaduwen in de achtergrond nestelen, alsof een vergeten straat zich langzaam door de muren heen dringt. Open deuren leiden naar een andere ruimte, waar echo’s van dagelijkse handelingen nog zacht nazinderen.
Op de grond liggen kleine sporen, schoenen, papier, als achtergelaten fragmenten van een leven dat zich hier heeft afgespeeld. Alles ademt een zachte vergankelijkheid, een plek waar herinneringen blijven hangen, zelfs wanneer alles al voorbij is.
ruimte, waar echo’s van dagelijkse handelingen nog zacht nazinderen.
Een schilderij over terugkijken zonder echt te kunnen terugkeren. Over hoe voorwerpen blijven getuigen, zelfs wanneer mensen verdwijnen. En over hoe een ruimte soms meer weet dan degene die haar betreedt.
Trapped in time
Een kamer in zachte paarstinten waar de tijd zich heeft neergelegd op een tafel vol kleine, zwijgende voorwerpen. Een fles, een verrekijker, een horloge, brief en een bril, alles ligt daar als stille getuigen van momenten die ooit betekenis droegen.
Door openstaande deuren glijdt het oog naar een andere ruimte, waar een eenvoudige tafel en een theepot wachten in het bleke licht. In de achtergrond, bijna versmolten met de verf en het oppervlak, verschijnen vage huizen, lichte contouren van gevels en ramen die als herinneringen door de ruimte heen zweven, een buitenwereld die slechts nog in flarden aanwezig is. Gordijnen bewegen nauwelijks, alsof zelfs de lucht hier voorzichtig is.
In de muur verschijnt het gezicht van een man, vaag en doorleefd, dat meekijkt zonder zich op te dringen, een herinnering die niet wil verdwijnen. De kamer ademt een bedachtzame rust, waarin elk object een verhaal bewaart en de tijd zelf zachtjes blijft door fluisteren, tot in die verre, half opgeloste huizen die stil blijven meekijken.
Een schilderij over het moment waarop tijd geen lijn meer is, maar een ruimte wordt. Een plek waarin je kunt blijven hangen, waarin herinneringen en objecten samen een stille, onontkoombare aanwezigheid vormen.
And the time slips away...
Een ruimte die tegelijk openbreekt en zich sluit, waar een kast haar deuren heeft geopend als een herinnering die niet langer verborgen wil blijven. Binnen hangen kleren, leeg maar beladen, alsof ze nog fluisteren over wie ze ooit droeg.
Naast de kast wacht een sierlijke stoel, zacht en stil, terwijl een deur zich opent naar een wereld die even broos en gelaagd is als de kamer zelf. Door de verweerde lagen heen verschijnen in de achtergrond vage huizen, lichte contouren van gevels en daken die zich als een herinnering door het beeld heen vlechten, een buitenwereld die zich niet laat losmaken van het interieur. Bovenin splintert het plafond uiteen in donkere lijnen, als gedachten die zich niet meer laten ordenen.
In de ruimte verschijnt het gezicht van een vrouw, doorleefd, half zichtbaar, dat alles overziet zonder zich vast te leggen. De ruimte ademt spanning en kwetsbaarheid: een plek waar binnen en buiten, heden en verleden, zich langzaam met elkaar verweven, tot in die verre, half vervaagde huizen die stil aanwezig blijven.
Een schilderij over het moment waarop je beseft dat tijd niet abrupt verdwijnt, maar langzaam wegglijdt. Stil, bijna onmerkbaar, totdat je ziet dat niets meer is zoals het was.
Een visueel geschiedenisboek, drieluik gesloten
Een verstilde buitenwereld waar bomen als wachters staan, hun stammen ruw en doorleefd, geworteld in een grond vol herinneringen. De gevel erachter draagt de sporen van tijd, afbladderend, vervaagd, alsof het verleden langzaam door de muren heen ademt.
In die verweerde lagen verschijnen vage huizen, contouren van ramen en daken die zich als schaduwen in het oppervlak nestelen, alsof meerdere plekken en tijden over elkaar heen zijn geschoven en niet meer los van elkaar kunnen bestaan. Ramen en een deur tekenen zich af als stille openingen naar wat ooit was, maar zich niet meer laat betreden. Aan de rand staat een klein fietsje, licht en kwetsbaar, als een echo van beweging in een verder stilgevallen wereld.
Alles lijkt ingehouden, bijna fluisterend, een plek waar natuur en herinnering elkaar raken, en waar de tijd niet voorbijgaat, maar zich zacht vastzet in schors, steen en lucht, en in die half verdwenen huizen die blijven doorschemeren.
Een schilderij over wat blijft wanneer alles voorbij is. Niet het verhaal zelf, maar de sporen ervan. Een geschiedenis die niet meer verteld wordt, maar nog wel aanwezig is, stil, gesloten, en onwrikbaar.
Een visueel geschiedenisboek, drieluik open
Waar het vorige schilderij gesloten bleef, stil en verzegeld, stromen hier de herinneringen uit.
Een uitgestrekte, gelaagde ruimte waarin kamers zich openen als bladzijden van een herinnering die zich niet laat sluiten. De muren dragen gezichten van een vrouw en een man, zacht en verweerd, die tegelijk kijken en oplossen, alsof ze deel zijn geworden van de tijd zelf.
In de achtergrond, verweven met de verf en structuur verschijnen vage huizen, lichte contouren van gevels en ramen die als een tweede, verre werkelijkheid door de ruimte heen schemeren, alsof binnen en buiten zich niet langer laten scheiden.
Deuren staan open naar andere vertrekken, waar stoelen scheef staan, een kinderfietsje wacht, en een tafel vol kleine voorwerpen het leven in fragmenten vasthoudt. Een versleten knuffel ligt verlaten, terwijl ergens een kachel nog de echo draagt van warmte die er niet meer is.
Alles lijkt in beweging en toch stil te staan, een wereld waarin binnen en buiten, heden en verleden, door elkaar heen schuiven. Het is een plek waar herinneringen niet verdwijnen, maar zich blijven herschikken, als schaduwen die zachtjes over elkaar heen glijden.
Een schilderij over het moment waarop je terugkijkt en alles tegelijk ziet. Niet één herinnering, maar een stroom. Niet één verhaal, maar vele, die door elkaar heen lopen.
The house of desire
Een kamer in vergeelde tinten waar het licht aarzelend door een open raam naar binnen sijpelt, langs gescheurd behang en broze randen van tijd. Buiten lost de wereld zich niet zomaar op, maar trekt zich terug in bleke, fluisterende huizen, schimmen van gevels en ramen die als herinneringen tegen het glas blijven hangen, alsof ze nog één keer gezien willen worden voordat ze verdwijnen.
Binnen staat een kinderwagen, gesloten, stil en verlaten als een gebaar van bescherming zonder aanwezigheid. De vorm is in tact maar wat erin hoorde te zijn blijft onzichtbaar, slechts gesuggereerd. Ernaast ligt een knuffel, kwetsbaar en alleen, als een vergeten echo.
Uit de muur kijkt een ouder gezicht van een vrouw, getekend door jaren, dat over de ruimte waakt als een herinnering die niet wil verdwijnen. Alles in de ruimte ademt een stille spanning tussen geborgenheid en gemis, een plek waar iets ontbreekt en alleen nog voelbaar is in de leegte.
Een schilderij over het verlangen naar wat er niet is, of niet meer is. Niet als pijn, maar als een stille aanwezigheid die zich in alles nestelt, in objecten, in licht en in ruimte.
The restless soul
Een kamer waarin het verleden zich vastklampt aan broze muren en afbladderende verf. Een bed van ijzer staat stil en leeg, sierlijk maar verlaten, alsof het nog de vorm bewaart van wie er ooit rustte.
Naast een halfopen rode deur leunt een oude fiets, klaar om te vertrekken en tegelijk voor altijd gebleven. Op de vloer liggen kleine resten, stof, textiel, als stille sporen van wat zich hier heeft afgespeeld.
Uit de muur kijkt een gezicht van een man, zacht en verweerd, als een herinnering die niet wil vervagen. Door het raam glijdt een diffuus licht naar binnen en daarin verschijnen bijna ongrijpbaar vage huizen, bleke contouren van een buitenwereld die zich niet meer laat betreden maar nog altijd aanwezig is als een echo in het licht zelf.
Ze lijken niet buiten te liggen, maar in het kijken zelf te ontstaan, als flarden van plaatsen die ooit werkelijk waren en nu alleen nog bestaan in de broze huid van de muur. Zo brengt het licht geen helderheid, alleen de bevestiging dat tijd hier niet voorbij gaat, maar zich heeft vastgezet in elke lijn, elke scheur en in die verre half opgeloste huizen die blijven meedrijven in het beeld.
Een schilderij over de stilte die achterblijft. Het is geen stilte, het is een stille onrust die blijft bewegen, ook wanneer alles stil lijkt te staan.
Where the shadow remains
Een kamer in zachte, vervaagde tinten waar de tijd zich heeft neergelegd in barsten, vlekken en stille voorwerpen. Een versleten fauteuil staat op de voorgrond, haar stof gescheurd en moe, alsof ze nog de afdruk draagt van wie er ooit zat.
Aan de zijkant staat een oude kachel met een kleine theepot erop, zwijgend en gesloten. Ernaast liggen eenvoudige gebruiksvoorwerpen, een kom, een lepel, als resten van handelingen die zijn stilgevallen. Boven en naast de kachel hangen twee olielampen, fragiel en stil, als dragers van een licht dat hier ooit brandde.
Op de achtergrond loopt een smalle trap omhoog, half opgelost in de ruimte, als een doorgang zonder duidelijke bestemming. Uit de muur verschijnt het gezicht van een oude man. In de verweerde lagen van de muur verschijnen vage huizen, niet als een buitenwereld, maar als herinneringen die zich in het oppervlak hebben vastgezet, als bleke afdrukken van plekken die blijven bestaan juist doordat ze vervagen. Alles ademt een ingetogen spanning tussen aanwezigheid en verval, een plek waar tijd zich niet verplaatst, maar zich ophoopt in elke laag en elke scheur en in die stille, half zichtbare huizen die zich blijven herhalen in het beeld.
Een schilderij over wat niet weggaat. Over herinneringen, aanwezigheid, of misschien een ziel die niet kan loslaten en daardoor deel wordt van de ruimte zelf. Het is geen dramatische stilte, maar een stille aanwezigheid die blijft hangen, ook wanneer alles ogenschijnlijk leeg is.
Where the silence carries stories
Een stille kamer waarin het leven zich heeft teruggetrokken, maar zijn sporen heeft achtergelaten in zachte, verweerde tinten. Een jas ligt achteloos over een bed, nog sporen van een afwezig lichaam, terwijl een open deur leidt naar een andere ruimte waar de tijd lijkt te zijn blijven hangen.
Op een kleine kast liggen eenvoudige voorwerpen, kommen, een doek, alsof een hand ze zojuist heeft neergelegd en nooit is teruggekeerd. Aan de muur hangt een jurk, leeg maar geladen, als een herinnering die blijft ademen.
Uit de lagen van verf verschijnt het gezicht van een vrouw, fragiel en zoekend, dat naar binnen kijkt, of misschien naar binnen voelt. In diezelfde lagen duiken vage huizen op, niet als een verre plek, maar als stille echo’s van een wereld die zich in de muren heeft genesteld, als herinneringen die geen grens meer kennen tussen binnen en buiten. Alles in de ruimte fluistert van afwezigheid en nabijheid tegelijk, een plek waar herinneringen zacht blijven rondwaren zonder ooit helemaal te verdwijnen.
Een schilderij waar alles draait om wat niet uitgesproken wordt, de stilte die niet leeg is, maar gevuld met sporen van wat ooit was. Over hoe stilte verhalen kan dragen. Over ruimtes die blijven spreken, ook wanneer niemand er nog is. Het is een stilte die niet vraagt om doorbroken te worden, maar om gehoord te worden.
Echo’s van een verleden
Een kamer die uiteenvalt en toch blijft bestaan, waar muren openbarsten en het verleden zichtbaar wordt in rafelige lijnen en verkleurde vlakken. Een stoel staat scheef in de ruimte, met een kledingstuk achteloos over de leuning achtergelaten.
Door een deuropening is een keuken zichtbaar, klein, rommelig, nog gevuld met sporen van dagelijks leven, terwijl aan de andere kant het huis lijkt open te scheuren, balken blootgelegd als breekbare herinneringen. In de opengebroken vlakken daarachter verschijnen vage huizen, bleke structuren van gevels en daken die als schaduwen door het puin heen schemeren, alsof een andere wereld zich aandient juist op het moment dat deze uiteen valt.
Boven alles verschijnt het gezicht van een man, vaag maar indringend, dat toekijkt terwijl alles langzaam desintegreert. Papieren liggen verspreid over de vloer, objecten verliezen hun plaats.
Het is een ruimte van verlies en onthulling tegelijk, waar wat verborgen was zichtbaar wordt, en waar tijd niet heelt, maar blootlegt wat ooit stevig leek.
Het is een schilderij over echo’s, niet als geluid, maar als sporen. Een plek die blijft dragen wat er ooit gebeurd is, zelfs wanneer alles fysiek is veranderd. Het verleden is hier geen herinnering meer, het is onderdeel geworden van de ruimte zelf. En het blijft, zichtbaar en voelbaar, in elke barst en elk fragment.
Een onverwachte reis, drieluik
Een uitwaaierende wereld in drie delen, waarin kamers zich openen als herinneringen die over elkaar heen schuiven. Links rust een vrouwenfiguur onder een fragiele parasol, omringd door koffers, alsof vertrek en blijven tegelijk mogelijk zijn. In het midden staan deuren wijd open, leidend naar andere ruimtes vol stoelen, tassen, koffers en kleine, achtergelaten sporen van leven.
In de ondergrond, half verborgen maar voortdurend aanwezig, liggen oude foto’s verscholen. Flarden van teksten, alsof ze afkomstig zijn van beterschapskaarten, duiken op tussen de lagen verf, woorden van hoop die nu zacht vervagen maar niet verdwijnen.
Tussen die lagen slingert klimop, dun en hardnekkig, als iets dat ondanks alles blijft groeien. Een koffer verschijnt en verdwijnt tegelijk, als een stil teken van vertrek of van een reis die niet zelf gekozen is. Hier en daar tekent zich een klein Mariabeeld af, fragiel en waakzaam, als een stille aanwezigheid van troost. Wegwijzers lijken hun richting verloren te hebben, verschoven, onleesbaar bijna, alsof de toekomst niet meer eenduidig is.
Op de grond zit een zachte knuffel, stil en wachtend, terwijl papieren en voorwerpen zich verspreiden als losse gedachten. Rechts kantelen fotolijsten en deuren, en verschijnen opnieuw twee gezichten, een man en een vrouw, vaag maar indringend, die toekijken terwijl alles langzaam uiteenvalt en weg lijkt te stromen.
De kleuren, roze, oker, paars, ademen een zachte onrust. Alles lijkt onderweg en toch vastgezet, een plek waar herinneringen zich blijven verplaatsen, zonder ooit echt te vertrekken.
Het is een ruimte van verlies en onthulling tegelijk, geschilderd vanuit een moment waarop de tijd plots een andere lading krijgt. Wat verborgen was komt naar de oppervlakte, niet als antwoord maar als gelaagdheid, een plek waar kwetsbaarheid zichtbaar wordt en waar herinneringen, hoop en angst zich met elkaar verweven, zonder ooit volledig uit te spreken wat er gaande is.
In dit drieluik een verhaal over een innerlijke reis, dat zich langzaam ontvouwt in lagen van herinnering. Niet alleen van plaats naar plaats, maar van toestand naar toestand. Over wat je meeneemt, wat je achterlaat, en hoe je onderweg verandert, soms zonder dat je het zelf merkt.
Where time still speaks
Een kamer waarin binnen en buiten in elkaar overlopen, alsof de muren herinneringen doorlaten in plaats van ze tegen te houden. Een roodachtige stoel en een kleine tafel staan midden in de ruimte, omringd door papieren en stille voorwerpen die hun betekenis lijken te hebben losgelaten.
Aan de rand staat een oude platenspeler, zwijgend, alsof muziek hier ooit de leegte vulde. Door open deuren verschijnen andere kamers, andere momenten, half zichtbaar en toch dichtbij. In de ondergrond van alles liggen vaag huizen verscholen alsof de stad zelf is opgelost in herinnering en zich nu door de ruimte heen beweegt.
Door alles heen verschijnt het gezicht van een vrouw, zacht, dromerig, samengesteld uit lagen van stad en herinnering, dat de ruimte niet alleen bekijkt, maar er deel van is geworden.
Het geheel ademt een stille vervlechting van tijd en plaats: een wereld waarin herinneringen zich niet ordenen, maar vrij door elkaar heen bewegen, als licht dat geen vaste richting meer kent.
Een schilderij over hoe tijd blijft spreken, zelfs wanneer alles stil lijkt. Over hoe plekken, objecten en gezichten dragers worden van wat is geweest.
Where the walls still speak
Een warme, rafelige ruimte waarin kleuren van oker, rood en blauw tegen elkaar aan schuren als herinneringen die niet willen samenvallen. Een zachte stoel staat centraal, versleten maar uitnodigend, terwijl een jas aan de muur hangt, leeg en toch vol aanwezigheid.
Een deur staat open naar een smalle gang met een trap, waar het licht aarzelend verder trekt, alsof het niet zeker weet of het moet blijven of verdwijnen. Op de vloer liggen papieren, verspreid als flarden van gedachten die hun samenhang verloren hebben. Tussen die lagen, in de ondergrond van vloer en muur, verschijnen vage huizen, bleke afdrukken van gevels en straten die zich vermengen met het interieur, alsof een buitenwereld zich stil in deze kamer heeft genesteld.
In de muur verschijnt het gezicht van een vrouw, stil en observerend, verweven met de textuur van de ruimte zelf. Alles lijkt hier te luisteren naar wat ooit gezegd is en naar wat nooit werd uitgesproken, een plek waar het innerlijke zich langzaam aftekent in kleur, vorm en stilte, en waar die half vervaagde huizen blijven opduiken als stille dragers van wat is geweest.
Een schilderij over hoe ruimtes blijven spreken. Hoe muren, objecten en zelfs lucht herinneringen vasthouden. En hoe je, als je lang genoeg kijkt, die aanwezigheid bijna kunt voelen.