Click on the booklet for a description

Click on the image to enlarge

Een speels en dromerig portret van een vrouw met zachtgroene huid en kort, paars haar en een dieproze jurk en hoedje. De blik is levendig en licht onderzoekend, terwijl een zonnebril losjes tegen de lippen wordt gehouden, alsof een gedachte net is blijven hangen. De kleuren vloeien in elkaar over, paars, groen en roze, en geven het geheel een bijna magische sfeer. Op de achtergrond vervagen subtiele stadsvormen, als stille verhalen die onder de oppervlakte meereizen. Het beeld voelt licht en nieuwsgierig, een moment tussen zien en begrijpen. Een schilderij over wie we zijn wanneer we gezien worden, en wat er overblijft wanneer we ons niet meer verschuilen.
Een krachtig en stil portret van een vrouw met een doordringende, bijna onbewogen blik. Het gezicht is opgebouwd uit rijke, vloeiende kleuren, rood, geel, blauw en violet, alsof innerlijke gevoelens zich zonder woorden tonen. De strohoed, versierd met een bloem, rust als een zachte kroon, terwijl de gelaagde ketting een gevoel van gewicht en aanwezigheid toevoegt. De achtergrond vervaagt in lichte, bijna vergeten stadsstructuren. Het geheel voelt als een moment van een onuitgesproken gedachte, helder aanwezig, maar net buiten bereik van woorden. Een schilderij over dat ene moment waarin een gedachte blijft hangen, nog onuitgesproken, maar voelbaar in alles.
Een indringend portret van een vrouw met een koele, bedachtzame blik, gehuld in diepe tinten paars en blauw. De baret rust scheef op het hoofd, terwijl een sigaret losjes tussen de vingers wordt gehouden, een moment van stilte, alsof gedachten langzaam vorm krijgen. Het gezicht draagt zachte overgangen van kleur, als innerlijke lagen die zich niet volledig prijsgeven. Op de achtergrond vervagen architectuur en een vogel tot schaduwachtige tekens, als echo’s van vrijheid en afstand. Het geheel ademt een stille kracht: iemand die meer ziet dan wordt gezien. Een schilderij over zien wat niet direct getoond wordt, over de stilte achter de blik, en alles wat daarin verborgen blijft.
Een dromerig portret van een vrouw met vurig rood haar en heldere, bijna doorzichtige blauwe ogen die de kijker stil aankijken. Het gezicht gloeit in een spel van kleuren, groen, goud, roze en blauw, alsof het licht zelf eroverheen danst. Op het hoofd rust een speelse diep donkerblauwe hoed, licht golvend als lagen van gedachten. De hoge kraag omsluit de hals als een zachte schaduw. Daarachter vervaagt een stille, pastelachtige wereld met vervagende stadsstructuren tot een stille aanwezigheid. Het geheel voelt als een blik die blijft, lang nadat het moment voorbij is. Een schilderij over dat ene ogenblik dat zich vastzet, een blik die niet verdwijnt, maar blijft resoneren, lang nadat je hem hebt ontmoet.
Een dromerig portret van een vrouw met een zachte, peinzende blik, omlijst door een rode hoed met strik en diepblauwe lokken. Het gezicht gloeit in een rijk spel van kleuren, groen, goud, roze en blauw, alsof licht en herinnering zich samen hebben vastgezet. De hand rust licht tegen de wang, een gebaar van verstilling en overweging. Op de achtergrond vervagen contouren van een stad tot zachte echo’s, als flarden van iets dat ooit dichtbij was. Het geheel voelt als een moment tussen heden en verleden, een stille ontmoeting met wat blijft nagalmen. Een schilderij over wat blijft hangen, over de sporen van vroeger die zich stil in het heden nestelen, zichtbaar in een blik, in een houding, in een enkel gebaar.
Een verstild portret van een vrouw gehuld in een diepe, kleurrijke cape, met een zachte maar alerte blik die naar de verte reikt. Het gezicht gloeit in warme en koele tinten, als een innerlijk licht dat door lagen van tijd heen schijnt. De hand ondersteunt het hoofd, terwijl de andere iets fragiels vasthoudt, een klein, blauw object als een bewaarde herinnering. Op de achtergrond vervagen architecturale vormen tot stille sporen van een andere wereld. Het geheel voelt als een voorbijganger uit een andere tijd, even zichtbaar, dan weer verdwenen. Een schilderij over een voorbijganger in de tijd, iemand die even verschijnt, iets meedraagt, en weer verdwijnt, maar een gevoel achterlaat dat niet helemaal loslaat.
Een verstild, gelaagd portret van een vrouw die lijkt op te rijzen uit herinnering en stadsgeluiden. Het gezicht, getekend in zachte maar rijke kleuren, smaragd, oker, wijnrood, draagt een kalme, bijna tijdloze blik. Heldere ogen kijken door lagen heen, alsof ze verhalen bewaren die nooit zijn uitgesproken. Rond het hoofd vormt zich een soort aura van een hoed met vervaagde architectuur: straten, gevels en torens, ze lossen op in het doek als echo’s van een vergeten stad. De huid zelf lijkt opgebouwd uit fragmenten van kaarten, drukwerk en muren, een lichaam dat herinneringen draagt. Een lichte hoed en sierlijke oorbellen vangen het licht als kleine ankers in dit dromerige geheel. Alles ademt een stille melancholie, alsof verleden en heden hier zacht in elkaar overvloeien. Een schilderij over wat achterblijft wanneer iets verdwijnt , over hoe plaatsen en ervaringen zich nestelen in een mens, en daar blijven bestaan, lang nadat de wereld zelf veranderd is.
Een dromerig portret van een vrouw onder een brede, groene hoed die haar blik deels verbergt. Eén oog blijft zichtbaar, helder, scherp en vol stille aandacht, terwijl de rest van haar gezicht zacht oplicht in lagen van warme en koele kleuren. Haar lippen gloeien in rood, haar huid draagt sporen van textuur en tijd. In de achtergrond lossen vormen van een stad op, alsof herinneringen langzaam vervagen. De blauwe stof op haar schouder voegt een zachte beweging toe, als een fluistering in beeld. Het geheel ademt een gevoel van mysterie: een aanwezigheid die zich niet volledig prijsgeeft, maar juist daardoor blijft intrigeren. Een schilderij over kiezen wat je laat zien, over de ruimte tussen zichtbaar zijn en jezelf bewaren, en de kracht die juist in dat verborgen deel ligt.
Een gelaagd portret van een vrouw met een kalme, indringende blik, gehuld in een brede blauwe hoed die haar gezicht omlijst als een stille horizon. Haar huid draagt koele tinten van blauw en groen, doorsneden met warme accenten, alsof tijd en emotie zich in kleur hebben vastgezet. De rode lokken onder de hoed en haar zacht gekleurde lippen brengen een subtiele warmte in het geheel. Haar hand rust licht, bijna zwevend, met een kleine ring als een fragiel detail, een teken van leven te midden van verstilling. De achtergrond bestaat uit vervaagde stadsbeelden en structuren die in elkaar overlopen, als herinneringen die door de tijd zijn verweven. Het schilderij voelt als een ontmoeting tussen heden en verleden, waarin de figuur zowel aanwezig als tijdloos lijkt. Een schilderij over wat tijd achterlaat in een mens, niet als last, maar als aanwezigheid. Een gezicht dat niet alleen kijkt, maar ook draagt wat het heeft gezien.
Een warm gelaagd portret van een vrouw met rood haar dat lijkt te ademen tussen verleden en droom. Onder de lichte hoed rust een blik die niet helemaal hier is, zacht, zoekend, alsof ze luistert naar iets dat alleen zij nog hoort. Haar huid draagt sporen van straten en gevels, herinneringen die zich hebben genesteld in kleur en textuur. De gouden oorbellen vangen het licht als kleine zonnen, terwijl de achtergrond vervaagt in fragmenten van een stad alles om haar heen langzaam vervaagt. Ze blijft, stil, aanwezig op de grens van wat gedacht wordt en wat nooit is uitgesproken. Een schilderij over die tussenruimte waarin we ons vaak bevinden, niet helemaal in het nu, niet helemaal weg, waar denken langzaam overgaat in dromen.
Een verstild portret van een vrouw met een bedachtzame, bijna raadselachtige blik, het gezicht opgebouwd uit zachte schakeringen van groen, rood en oker. De hand rust licht tegen de kin, een gebaar van overweging en innerlijke rust. De rood met groene hoed, met diepe blauwe en groene tonen, draagt sporen van architectuur en ruimte, alsof een stad zich in de stof heeft genesteld. Op de achtergrond vervagen bogen en gevels tot stille echo’s van een andere tijd. Alles samen ademt een ingetogen elegantie, een moment tussen denken en zijn. Een schilderij over ingetogen kracht, over de elegantie die ontstaat wanneer iemand niets hoeft toe te voegen om aanwezig te zijn.
Een dromerig portret van een vrouw met kort rood haar en heldere, zoekende ogen, die een oude telefoon tegen haar oor houdt. Haar blik is zacht en naar binnen gekeerd, alsof ze luistert naar iets dat niet meer zichtbaar is. Haar huid en haar lichaam zijn verweven met beelden van straten, bruggen en gevels, een stad die door haar heen stroomt als herinnering. In de koele blauwe achtergrond en warme aardetinten ontstaat een stille spanning tussen verleden en heden. Het geheel voelt als een moment van luisteren naar wat is geweest, een fluistering uit een andere tijd. Een schilderij over luisteren naar wat voorbij is, over hoe het verleden niet stil blijft, maar zacht blijft spreken, zolang je bereid bent te luisteren.
Een speels en dromerig portret van een vrouw met zachtgroene huid en kort, paars haar en een dieproze jurk en hoedje. De blik is levendig en licht onderzoekend, terwijl een zonnebril losjes tegen de lippen wordt gehouden, alsof een gedachte net is blijven hangen. De kleuren vloeien in elkaar over, paars, groen en roze, en geven het geheel een bijna magische sfeer. Op de achtergrond vervagen subtiele stadsvormen, als stille verhalen die onder de oppervlakte meereizen. Het beeld voelt licht en nieuwsgierig, een moment tussen zien en begrijpen. Een schilderij over wie we zijn wanneer we gezien worden, en wat er overblijft wanneer we ons niet meer verschuilen.

Face of hidden stories

 

A playful portrait of a woman between reality and imagination, where color speaks louder than skin. She looks at you, not only with confidence but also as if she is asking something of you. Her green tones detach her from the everyday, she becomes not a person, but a feeling that lingers.

Behind her, a city fades into a memory, soft and elusive.

A painting about who we are when we are seen, and what remains when we no longer hide.

Een krachtig en stil portret van een vrouw met een doordringende, bijna onbewogen blik. Het gezicht is opgebouwd uit rijke, vloeiende kleuren, rood, geel, blauw en violet, alsof innerlijke gevoelens zich zonder woorden tonen. De strohoed, versierd met een bloem, rust als een zachte kroon, terwijl de gelaagde ketting een gevoel van gewicht en aanwezigheid toevoegt. De achtergrond vervaagt in lichte, bijna vergeten stadsstructuren. Het geheel voelt als een moment van een onuitgesproken gedachte, helder aanwezig, maar net buiten bereik van woorden. Een schilderij over dat ene moment waarin een gedachte blijft hangen, nog onuitgesproken, maar voelbaar in alles.

An unspoken thought

A portrait of a woman painted as if she has just had a thought that has not yet found words. Her gaze drifts slightly, not to avoid, but to hold onto what still lives within. What is visible is only a fragment of what is unfolding inside.

Behind her the world fades into a soft echo, a whisper of the city and of memory.

A painting about that one moment when a thought lingers, unspoken, yet felt in everything.

Een indringend portret van een vrouw met een koele, bedachtzame blik, gehuld in diepe tinten paars en blauw. De baret rust scheef op het hoofd, terwijl een sigaret losjes tussen de vingers wordt gehouden, een moment van stilte, alsof gedachten langzaam vorm krijgen. Het gezicht draagt zachte overgangen van kleur, als innerlijke lagen die zich niet volledig prijsgeven. Op de achtergrond vervagen architectuur en een vogel tot schaduwachtige tekens, als echo’s van vrijheid en afstand. Het geheel ademt een stille kracht: iemand die meer ziet dan wordt gezien. Een schilderij over zien wat niet direct getoond wordt, over de stilte achter de blik, en alles wat daarin verborgen blijft.

She who sees beyond being seen

 

A portrait of a woman as someone who looks beyond what is visible, as if she sees more than she reveals, as if the world unfolds to her in layers.

In the background, a bird drifts, vague and untouchable, like a memory or a thought just beyond reach. Architecture both emerges and dissolves, as though place and time refuse to settle.

A painting about seeing what is not shown at first glance, about the silence behind the gaze, and everything that lingers hidden within.

Een dromerig portret van een vrouw met vurig rood haar en heldere, bijna doorzichtige blauwe ogen die de kijker stil aankijken. Het gezicht gloeit in een spel van kleuren, groen, goud, roze en blauw, alsof het licht zelf eroverheen danst. Op het hoofd rust een speelse diep donkerblauwe hoed, licht golvend als lagen van gedachten. De hoge kraag omsluit de hals als een zachte schaduw. Daarachter vervaagt een stille, pastelachtige wereld met vervagende stadsstructuren tot een stille aanwezigheid. Het geheel voelt als een blik die blijft, lang nadat het moment voorbij is. Een schilderij over dat ene ogenblik dat zich vastzet, een blik die niet verdwijnt, maar blijft resoneren, lang nadat je hem hebt ontmoet.

The gaze that lingers

A portrait of a woman held within a moment, as though she sees something that does not fade. She meets your eyes without hesitation, yet never fully reveals herself, her gaze lingers, as if leaving something behind within you.

The background dissolves into a silent echo of the city, like a memory that will never become fully clear again.

A painting of that one moment that settles within you, a gaze that does not disappear but keeps resonating long after you’ve encountered it.

Een dromerig portret van een vrouw met een zachte, peinzende blik, omlijst door een rode hoed met strik en diepblauwe lokken. Het gezicht gloeit in een rijk spel van kleuren, groen, goud, roze en blauw, alsof licht en herinnering zich samen hebben vastgezet. De hand rust licht tegen de wang, een gebaar van verstilling en overweging. Op de achtergrond vervagen contouren van een stad tot zachte echo’s, als flarden van iets dat ooit dichtbij was. Het geheel voelt als een moment tussen heden en verleden, een stille ontmoeting met wat blijft nagalmen. Een schilderij over wat blijft hangen, over de sporen van vroeger die zich stil in het heden nestelen, zichtbaar in een blik, in een houding, in een enkel gebaar.

Echoes of the past

 

A portrait of a woman in a moment of quiet reflection, as if she is listening to something still echoing from the past. Her gaze is soft yet attentive, not directed at the world around her, but at what unfolds within.

Her hat, adorned with a bow and warm hues, gives her a sense of elegance and timeless grace, while her blue hair flows from beneath it like something untouchable. Her gloved hand, in soft purple, rests against her face, a gesture at once tender and protective.

The background dissolves into a soft presence of forms and architecture, like echoes of a place once clear. Everything lingers at a distance, as though the world itself has become a memory.

A painting of what remains, of traces from the past that gently nestle into the present, revealed in a gaze, a posture, a single gesture.

Een verstild portret van een vrouw gehuld in een diepe, kleurrijke cape, met een zachte maar alerte blik die naar de verte reikt. Het gezicht gloeit in warme en koele tinten, als een innerlijk licht dat door lagen van tijd heen schijnt. De hand ondersteunt het hoofd, terwijl de andere iets fragiels vasthoudt, een klein, blauw object als een bewaarde herinnering. Op de achtergrond vervagen architecturale vormen tot stille sporen van een andere wereld. Het geheel voelt als een voorbijganger uit een andere tijd, even zichtbaar, dan weer verdwenen. Een schilderij over een voorbijganger in de tijd, iemand die even verschijnt, iets meedraagt, en weer verdwijnt, maar een gevoel achterlaat dat niet helemaal loslaat.

The passerby from another time

 

A portrait of a woman who seems suspended between times. Her gaze is clear, yet not here, as if she is looking at something beyond the present, something visible only to her.

The cape around her head and shoulders envelops her like a quiet protection. It lends her a sense of timelessness, as though she has stepped in from another world or another era. Her hand against her head suggests a moment of listening, while the other holds a small form, fragile, as if it is something to be cherished.

The background remains vague and fragmented, with only hints of architecture and patterns that evoke memories or places that can no longer be fully reconstructed.”

A painting of a passerby through time, someone who briefly appears, carries something with her, and fades again, yet leaves behind a feeling that lingers, refusing to release its hold.

Een verstild, gelaagd portret van een vrouw die lijkt op te rijzen uit herinnering en stadsgeluiden. Het gezicht, getekend in zachte maar rijke kleuren, smaragd, oker, wijnrood, draagt een kalme, bijna tijdloze blik. Heldere ogen kijken door lagen heen, alsof ze verhalen bewaren die nooit zijn uitgesproken. Rond het hoofd vormt zich een soort aura van een hoed met vervaagde architectuur: straten, gevels en torens, ze lossen op in het doek als echo’s van een vergeten stad. De huid zelf lijkt opgebouwd uit fragmenten van kaarten, drukwerk en muren, een lichaam dat herinneringen draagt. Een lichte hoed en sierlijke oorbellen vangen het licht als kleine ankers in dit dromerige geheel. Alles ademt een stille melancholie, alsof verleden en heden hier zacht in elkaar overvloeien. Een schilderij over wat achterblijft wanneer iets verdwijnt , over hoe plaatsen en ervaringen zich nestelen in een mens, en daar blijven bestaan, lang nadat de wereld zelf veranderd is.

The soul of the forgotten city

 

A layered portrait of a woman as a bearer of memories, not only of herself, but of places, times, and stories that have settled within her. She meets your gaze with a calm that is not empty, but filled with all that has already been.

The forms around her and within her flow into one another. Boundaries dissolve, between inside and outside, between body and surroundings. She is not only in the city, she is the city, or what remains of it in memory.

Her gaze remains clear, almost still, as if she has already seen everything and no longer needs to hold on to anything.

A painting about what remains when something disappears, about how places and experiences settle within a person and continue to exist there long after the world itself has changed.

Een dromerig portret van een vrouw onder een brede, groene hoed die haar blik deels verbergt. Eén oog blijft zichtbaar, helder, scherp en vol stille aandacht, terwijl de rest van haar gezicht zacht oplicht in lagen van warme en koele kleuren. Haar lippen gloeien in rood, haar huid draagt sporen van textuur en tijd. In de achtergrond lossen vormen van een stad op, alsof herinneringen langzaam vervagen. De blauwe stof op haar schouder voegt een zachte beweging toe, als een fluistering in beeld. Het geheel ademt een gevoel van mysterie: een aanwezigheid die zich niet volledig prijsgeeft, maar juist daardoor blijft intrigeren. Een schilderij over kiezen wat je laat zien, over de ruimte tussen zichtbaar zijn en jezelf bewaren, en de kracht die juist in dat verborgen deel ligt.

The hidden gaze

A dreamlike portrait of a woman who reveals herself only in part, while keeping the rest hidden. Her gaze is visible, yet not fully given away; one eye meets yours, while the rest withdraws, as if she decides how much you are allowed to see.

The large green hat casts a shadow that not only covers her face, but also suggests a sense of protection, of distance. Her red lips, by contrast, remain vivid and present, a quiet tension between what stays hidden and what comes forward.

In the background, forms of a city dissolve, as though memories are slowly fading.

A painting about choosing what to reveal, about the space between being seen and keeping oneself, and the strength that lies within what remains hidden.

Een gelaagd portret van een vrouw met een kalme, indringende blik, gehuld in een brede blauwe hoed die haar gezicht omlijst als een stille horizon. Haar huid draagt koele tinten van blauw en groen, doorsneden met warme accenten, alsof tijd en emotie zich in kleur hebben vastgezet. De rode lokken onder de hoed en haar zacht gekleurde lippen brengen een subtiele warmte in het geheel. Haar hand rust licht, bijna zwevend, met een kleine ring als een fragiel detail, een teken van leven te midden van verstilling. De achtergrond bestaat uit vervaagde stadsbeelden en structuren die in elkaar overlopen, als herinneringen die door de tijd zijn verweven. Het schilderij voelt als een ontmoeting tussen heden en verleden, waarin de figuur zowel aanwezig als tijdloos lijkt. Een schilderij over wat tijd achterlaat in een mens, niet als last, maar als aanwezigheid. Een gezicht dat niet alleen kijkt, maar ook draagt wat het heeft gezien.

Face of time

A layered portrait of a woman who has moved through time, bearing its traces within her. She meets your gaze without hesitation, as though she has nothing left to prove, only to be.

The hat gently encircles her head, almost as a form of protection, while her red hair glows from beneath. Her hand rests in view as a quiet gesture, simple yet full of meaning, as though it marks a moment of rest.

The background is filled with fragments of architecture and structure, woven into a whole that no longer belongs to a single place. It is not a city, but a memory of many.

A painting of what time leaves behind within a person, not as a weight, but as a presence. A face that not only sees, but carries all it has seen.

Een warm gelaagd portret van een vrouw met rood haar dat lijkt te ademen tussen verleden en droom. Onder de lichte hoed rust een blik die niet helemaal hier is, zacht, zoekend, alsof ze luistert naar iets dat alleen zij nog hoort. Haar huid draagt sporen van straten en gevels, herinneringen die zich hebben genesteld in kleur en textuur. De gouden oorbellen vangen het licht als kleine zonnen, terwijl de achtergrond vervaagt in fragmenten van een stad alles om haar heen langzaam vervaagt. Ze blijft, stil, aanwezig op de grens van wat gedacht wordt en wat nooit is uitgesproken. Een schilderij over die tussenruimte waarin we ons vaak bevinden, niet helemaal in het nu, niet helemaal weg, waar denken langzaam overgaat in dromen.

Between thought and dream

A layered portrait of a woman moving between thought and dream. Her gaze is soft, yet not absent, as if she is here and elsewhere at once.

The light-colored hat and the large earrings give her something tangible, something grounded, while the structures and fragments in her face and the background detach her from any fixed place. The city behind her is not a concrete location, but a layered memory that seems to flow through her.

A painting about that in-between space we so often inhabit, not fully in the present, not entirely gone, where thought slowly dissolves into dream.

 

Een verstild portret van een vrouw met een bedachtzame, bijna raadselachtige blik, het gezicht opgebouwd uit zachte schakeringen van groen, rood en oker. De hand rust licht tegen de kin, een gebaar van overweging en innerlijke rust. De rood met groene hoed, met diepe blauwe en groene tonen, draagt sporen van architectuur en ruimte, alsof een stad zich in de stof heeft genesteld. Op de achtergrond vervagen bogen en gevels tot stille echo’s van een andere tijd. Alles samen ademt een ingetogen elegantie, een moment tussen denken en zijn. Een schilderij over ingetogen kracht, over de elegantie die ontstaat wanneer iemand niets hoeft toe te voegen om aanwezig te zijn.

Silent elegance

A tranquil portrait of a woman as a quiet presence, someone who does not need to speak to be seen. Her gaze is direct yet gentle, as if she perceives you without judgment, with a calm that feels effortless.

The hat encloses her head, while the colors and structures within it suggest movement. In her hand rests a gesture that is both light and deliberate, as if she balances between spontaneity and control.

The background is interwoven with fragments of architecture, as though built from memories. They surround her without confining her; she remains detached from the place, yet carries it with her.

A painting about quiet strength, about the elegance that emerges when someone needs nothing to be present.

Een dromerig portret van een vrouw met kort rood haar en heldere, zoekende ogen, die een oude telefoon tegen haar oor houdt. Haar blik is zacht en naar binnen gekeerd, alsof ze luistert naar iets dat niet meer zichtbaar is. Haar huid en haar lichaam zijn verweven met beelden van straten, bruggen en gevels, een stad die door haar heen stroomt als herinnering. In de koele blauwe achtergrond en warme aardetinten ontstaat een stille spanning tussen verleden en heden. Het geheel voelt als een moment van luisteren naar wat is geweest, een fluistering uit een andere tijd. Een schilderij over luisteren naar wat voorbij is, over hoe het verleden niet stil blijft, maar zacht blijft spreken, zolang je bereid bent te luisteren.

Listening to the past

A dreamlike portrait of a woman listening to what is no longer spoken. Her posture is soft, almost intimate, as if she withdraws for a moment from the present to catch something still echoing from the past.

Buildings, streets, and fragments of places rest over her like a thin skin, as though she carries them within her, not as a weight, but as part of her being.

The phone at her ear is a symbol, a connection to something not immediately present. What she hears remains unseen, yet is felt in her gaze.

Her skin and body are interwoven with images of streets, bridges, and facades, a city flowing through her like a memory.

A painting about listening to what has passed, about how the past does not fall silent, but continues to speak softly, as long as you are willing to listen.